κομιούτινκ

αυτό που θα θυμάμαι
από τα πρώτα τριάντα
είναι αυτό που λένε οι Λονδρέζοι κομιούτινκ
να κοιτώ στο κενό
και να ακούω τους συρμούς
να τρίζουν
ανατριχιαστικά
τόσο γρήγορα απ' έξω
μα μια ζωή εκεί μέσα

και ο οδηγός να προειδοποιεί
να μην  ξεχάσουμε προσωπικά
αντικείμενα
και οι άλλοι κοιτούν το κενό
και όλοι μαζί
μοναχοί
με τα προσωπικά μας αντικείμενα

οι πόρτες ανοίγουν
και σπρώχνω
σέρνομαι αργά
και με το που βγαίνω
θυμήθηκα
πως κάτι ξέχασα
μα δε θυμάμαι τι