Ρόουζ Λάβερικ

Στο νεκροταφείο του highgate στο Λονδίνο βρίσκονται μνημεία σπουδαίων προσωπικοτήτων, μεταξύ άλλων κι εκείνο του Καρλ Μαρξ, όπου σαν συμπαντικό αστείο, για μπορέσεις να το επισκεφτείς θα πρέπει να καταβάλεις ένα χρηματικό αντίτιμο στην είσοδο. Καλά εντάξει, το αντίτιμο δεν είναι αποκλειστικά για τον τάφο του Μαρξ αλλά καταλαβαίνεις που το πάω.



Περιπλανόμενοι ανάμεσα στις ταφόπλακες μπορείς να νιώσεις την υπόκωφη σιωπή να σε χαϊδεύει στη ραχοκοκαλιά και να πλησιάσεις νοητά το υπερβατικό. Να χαλαρώσεις το μυαλό σου με σπουδαία φιλοσοφικά ερωτήματα ή να χαθείς στους λαβυρίνθους τους. Εξαρτάται πώς το βλέπει κανείς. Η υπερβατικότητα είναι μία έννοια που μπερδεύει, ιδίως τους ανθρώπους με κύρια ενασχόληση τα οικονομικά. Αυτό βέβαια δεν έχει να κάνει με τη συγκυριακή παρουσία του τάφου του Μαρξ εκεί τριγύρω, αλλά είναι μια γενική παρατήρηση που μου εντυπώθηκε καθώς περιπλανιόμουν και χάζευα νωχελικά τις ταφόπλακες εκείνο το απόγευμα του Φεβρουαρίου.



Τότε παρόλο που έκανε καλές μέρες, το κρύο ήταν τσουχτερό ιδίως για έναν άνθρωπο σαν κι εμένα που προέρχεται από θερμά κλίματα. Πραγματικά δεν έχω ιδέα πως βρέθηκα στο νεκροταφείο του Highgate, όπως δεν έχω ιδέα γιατί κινήθηκα προς τον τάφο της Ρόουζ Λάβερικ. Ποτέ μου μέχρι τότε, δεν ένιωσα καμία έκτη αίσθηση να εξάπτεται από ανεξήγητα ερεθίσματα. Ότι δεν μπορούσα να εξηγήσω με τη λογική ή την επιστήμη, για μένα αποτελούσε τη βάση για μία πολύ ωραία ιστορία που θα μπορούσε να χαρίσει στιγμές υψηλής αδρεναλίνης σε γυμνασιόπαιδα και τίποτα παραπάνω.



Πλησιάζοντας το μνήμα ένιωθα τη θερμοκρασία του περιβάλλοντος να ανεβαίνει. Όταν έφτασα μπροστά του, κοίταξα την πέτρα. Ο χρόνος είχε αφήσει τα σημάδια του και μούχλα είχε δώσει ένα χαρακτηριστικό χρώμα στο πέτρωμα. Η αλλαγή θερμοκρασίας με εξέπληξε ευχάριστα και αποφάσισα να κοντοσταθώ και να την απολαύσω. Κάποια στιγμή και ενώ περιεργαζόμουν αδιάφορα τα σχήματα που ο χρόνος είχε σχεδιάσει με μούχλα πάνω στον τάφο, άκουσα κάτι σαν ψίθυρους να έρχονται από πίσω μου. Γύρισα να δω ποιος ήταν αυτός που με είχε πλησιάσει τοσό και μάλιστα ψιθύριζε πίσω απ το αυτί μου.



Πίσω μου δεν υπήρχε τίποτα. Ο ήχος συνεχίστηκε και σταδιακά διαμορφώθηκε σε αναγνωρίσιμες λέξεις και κάπως έτσι βίωσα τις πιο περίεργες στιγμές της ζωής μου.



«Είμαι η Ρόουζ και δεν μπορείς να με δεις» ήταν το πρώτο πράγμα που έπιασα. «Όσες απορίες κι αν έχεις ροτόντας με για απαντήσεις, απλώς θα πολλαπλασιαστούν, γι αυτό άκου... Δεν μπορώ να το κάνω αυτό για πολύ ώρα. Είναι κρίμα να είσαι θεατής της ίδιας σου της ζωής και ύστερα να νοσταλγείς. Είσαι δυστυχής και θα μείνεις να περιπλανιέσαι σε έναν τόπο δίχως διαστάσεις σαν σε ένα α-χρονικό βάσανο χωρίς αρχή και τέλος σαν κι εμένα.»



Αμέσως η θερμοκρασία έπεσε και δεν μπόρεσα να αρθρώσω λέξη.



Δεν είμαι σίγουρος πόσος χρόνος έχει περάσει από τότε, γιατί το μόνο που νιώθω από εκείνη τη στιγμή είναι σα να βρίσκομαι εντυπωμένος σε μια ιδέα. Σαν να υπάρχω ανάμεσα σε λέξεις που διαβάζονται αραιά και πού από κάποιους οι οποίοι με δέχονται σαν μήνυμα/διήγημα ή και τυρογαριδάκι και με τη σειρά τους, εκπληρωμένων των συνθηκών υπάρχει περίπτωση να βιώσουν ακριβώς το ίδιο πράγμα.